Hoewel ik jaren geleden gestart ben vanuit de verrukking over een ontluikend rabarberblad- de kracht en explosiviteit van jong nieuw leven, werd ik net zo enthousiast over de schoonheid die ontstond door het verkreuken van en onberispelijk schoon vel papier. De unieke kenmerken en kwaliteiten die ontstaan door ingrijpen in materiaal treffen me nog steeds.
Het raakt aan mijn idee dat ieder mens in zijn of haar eigen waarde gezien moet worden, ondanks of beter dankzij eigen unieke kenmerken, want waar voor de een proppen te maken heeft met weggooien of afwijzen kun je ook naar bijzondere nieuwe en andere kwaliteiten kijken.

Tegelijkertijd dwingt dit materiaal mij om pas op de plaats te maken en geduld op te brengen, door de kracht en tegelijkertijd de kwetsbaarheid van het papier.
Ik vorm het materiaal door ‘te natten en drogen’, een arbeidsintensief proces dat dagen in beslag neemt. Dan lamineer ik het met verschillende lagen composiet om uiterlijke kenmerken en om het werk hard en sterk te maken. Het is een continu spel waarbij ik de grenzen van papier op zoekt, tot hoever laat dit materiaal zich dwingen?

 

Werken als de Straights en de Tolerances maak ik vanuit de noodzaak die ik voel te reageren op een sterk polariserende samenleving. Rechtlijnig of zwart-wit denken zorgt voor een vereenvoudiging van de werkelijkheid tot duidelijke absoluut-waar of absoluut-fout categorieën. Goed versus kwaad, altijd versus nooit etc. Het is van alle tijden en komt in alle lagen van de bevolking voor, maar wordt nu (mede dankzij echokamers in ons online leven) weer steeds heftiger. En als iedere nuance mist en mensen steeds in hun eigen gedachten en oordelen bevestigd worden leidt dit tot verwrongen gedachtengoed en extreme denkbeelden waar tolerantie met ‘ANDERS’ afneemt. Het is een terugkomend golvend fenomeen.
Stammend uit een groep die niet getolereerd werd en omringt door mensen die ‘ANDERE’ keuzes maken vind ik dit een heel beangstigende ontwikkeling.

 

Kunst prikkelt de verbeelding. De tijd om geen mening te hebben is voorbij!
En hoewel het mij niet zozeer gaat om mijn mening te verkondigen, hoop ik wel dat mijn beelden vragen oproepen en aanzetten om eigen ideeën te vormen.